ทำไม คุณถึงไม่ควรอายในข้อบกพร่องของตัวเอง

ข้อบกพร่องของตัวเรา บางครั้งอาจเป็นเพียงแค่เราไม่สามารถนำมันมาปรับใช้งานได้เท่านั้น มีนิทานเรื่องหนึ่งที่จะนำเสนอถึงการอายในข้อบกพร่องของตัวเองได้เป็นอย่างดี นิทานที่ทรงพลังนี้จะแสดงให้เห็นว่า เพราะเหตุใด เราจึงไม่ควรที่จะอายในข้อบกพร่องของตัวเอง เพราะบางครั้งการมองของเราอาจมองไม่รอบด้าน ข้อที่เรามองเห็นว่าบกพร่อง อาจส่งดีต่อโลกใบนี้ก็ได้

 

นิทานเรื่องนี้มีอยู่ว่า ชายคนหนึ่งเดินหาบน้ำจากลำธารมาใช้ที่บ้าน โดยใช้กระบุง 2 ใบตักน้ำให้เต็มแล้วใส่บ่าเดินหาบน้ำจากลำธารมาจนถึงบ้านของเขาเอง กระบุงใบหนึ่งนั้น มีรอยรั่ว และเมื่อชายคนนั้นกลับถึงบ้านเขาได้น้ำจากกระบุงใบที่รั่วนี้เพียงแค่ครึ่งกระบุงเท่านั้น ในขณะที่อีกใบหนึ่งสมบูรณ์และทำให้ชายคนนั้นได้น้ำจากกระบุงใบนั้นไว้ใช้ได้เต็มจำนวนที่เขาหาบมา

เจ้ากระบุงข้างที่สมบูรณ์ภาคภูมิใจในตนเองที่ทำงานได้ลุล่วงเต็มรูปแบบการใช้งานตามที่ตนเองถูกสร้างขึ้นมา แต่ว่าเจ้ากระบุงที่รั่วกลับรู้สึกละอายใจในความไม่สมบูรณ์แบบของตัวเองและโทษตัวเองเสมอที่มันไม่สามารถทำหน้าที่อย่างเต็มรูปแบบการใช้งานได้

เวลาผ่านไป 2 ปี เจ้ากระบุงข้างที่รั่วทนในความละอายใจของตนเองไม่ไหว จึงพูดกับชายคนหาบน้ำขึ้นมา ว่า

 

“ฉันรู้สึกละอายใจในความบกพร่องของตัวเองมากฉันต้องขอโทษคุณด้วย”

“ทำไม คุณละอายอะไร ” ชายหาบน้ำถามเจ้ากระบุงที่รั่วอย่างอ่อนโยน

“สองปี ที่ผ่านมานี้ ฉันไม่สามารถบรรจุน้ำได้เต็มจำนวนเหมือนตอนที่ท่านตักน้ำมาจากลำธาร แต่พอถึงบ้าน น้ำที่ฉันบรรจุอยู่มีเพียงแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น”เจ้ากระบุงพุดเสียงอ่อย

 

ชายคนหาบน้ำรู้สึกเห็นใจที่เจ้ากระบุงรั่วรู้สึกไม่ดีเขาจึงได้กล่าวต่อไปว่า

“ในระหว่างทางที่เราเดินกลับบ้าน ฉันอยากให้คุณมองความสวยงามของดอกไม้ระหว่างทางที่เราเดินไป ดูสิ มันออกดอกเบ่งบานสวยงามมากเลยนะ”

 

อันที่จริงระหว่างทางเดินเจ้ากระบุงที่รั่วก็มองเห็นดอกไม้เบ่งบานยิ้มรับแสงจากดวงอาทิตย์เสมอ เพียงแต่มันไม่ได้สนใจมัวครุ่นคิดเพียงแต่ว่ารู้สึกละอายใจที่ตนเองทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ

 

 

 

ชายคนหาบน้ำจึงพูดต่ออีกว่า

 

“คุณสังเกตไหม ว่ามีดอกไม้สวยงามอยู่ตามเส้นทางของคุณ แต่กลับไม่มีดอกไม้อยู่อีกด้านเลย  ที่เป็นแบบนั้น เพราะฉันรู้จุดบกพร่องของคุณและได้ใช้ประโยชน์จากมัน คุณอาจไม่เคยสังเกต ว่าฉันจะโปรยเมล็ดดอกไม้ไว้ด้านของคุณตามเส้นทางที่เรากลับจากลำธาร และทุกๆวันที่เราไปหาบน้ำคุณก็ไดรดน้ำให้กับดอกไม้เหล่านั้น ตลอด 2 ปีที่ผ่านมานี้ ฉันได้เห็นดอกไม้สวยๆเพื่อประดับโต๊ะ ประดับบ้าน ซึ้งบางทีฉันนำดอกไม้นี้ไปขายได้อีกด้วย  ซึ่งถ้าไม่มีคุณแบบที่คุณเป็นอยู่ ดอกไม้เหล่านั้น ก็จะไม่สามารถเบ่งบานสวยงามให้เราให้เห็นกัน”

 

เจ้ากระบุงรั่วพอได้ยินดังนั้นก็ดีใจ ที่ความบกพร่องของตนเองที่เขาละอายใจมาโดยตลอดได้สร้างประโยชน์ให้กับดอกไม้เหล่านั้น

 

 

 

นิทานเรื่องนี้ สอนให้เราได้รู้ว่า คนเราทุกคนมักมีข้อบกพร่องของตัวเอง การที่เรารู้ข้อบกพร่องแล้วใช้มันให้เป็นประโยชน์ข้อบกพร่องนั้นก็จะกลายเป็นข้อดีในทันที มันอยู่ที่เราจะใช้ประโยชน์จากข้อบกพร่องนั้นให้เกิดประโยชน์ได้อย่างไร เราไม่ควรตัดสินว่าคนที่มีความบกพร่องในเรื่องใดเรื่องหนึ่งนั้นไม่ดี และเราไม่ควรพยายามไปเปลี่ยนมัน แต่เราควรจะยอมรับและชื่นชมยินดีในความหลากหลายของชีวิตสิ่งที่เราเห็นมันอาจจะเป็นข้อบกพร่องที่แท้จริง แต่ในความบกพร่องนั้นอาจจะเป็นแหล่งที่มาของความอุดมสมบูรณ์พื้นฐานของการดำรงชีวิตอยู่ของเรา